Poetiekje

later ontwaken

De dagen dat ik ’s ochtends zomaar wakker werd

om welgemoed de lakens weg te slaan

zijn lang voorbij.

Nu is mijn bed

de laatste kans om ’t leven later te verslaan.

De ogen die de uren in het slaapvertrek

begluren – is het tijd om op te staan? –

gaan liever dicht:

ze zijn niet gek.

Ze zullen toch geen zingedingen gadeslaan.

Maar morgen als ik wellicht ook weer wakker word,

- de slaappil uitgewerkt – dan val ik aan!

De brinta op het bord

Van vrouw en kind gestort

is teken dat we vrolijk vallend verder gaan.